گام های معلق لک لک

اینجا می نویسم .

تمام دریچه ها را

می بندم !

اما نور هنوز

چشمانم را

آزارمی دهد !

پتوی قدیمی ام را

تمام قد

روی سرم می کشم !

این وبلاگ دیگر به روز نخواهد شد !

بیا و بنشین روبروی من

تا حرف بزنیم !

- تنها صداست که می ماند -

بیا درباره موهای سپید من حرف بزنیم !

عروس خانوم تشریف نمیارن؟

چقدر خوب بود اگر نگاهت را از روی انگشتان باریک و درازم بر می داشتی تا بدون دستپاچگی می توانستم از کاغذ اسیر در دست هایم  هواپیما یا موشکی کاغذی بسازم که بیشتر در آسمان چشمانت غوطه می خورد و من را نزد تو عزیز می کرد.

اما امان از دست های معجزه گر احمدرضا.

موشک هایی می ساخت که تا مرز رویاهای تو پیش می رفتند ومی رقصیدندبرایت و شاید درون ات نفوذ میکردند. اما چون من هیچگاه از مرزهای درون تو عبور نکردم و هیچ درک صریحی از آن ندارم درباره این موضوع نمی توانم نظری قاطع بدهم.

در بازی موشک های کاغذی من هر روز تو را به احمدرضا می باختم و جایزه اش  خنده های تو بود که با دندان های سفید و ردیف ات نشان اش می دادی و دست ات ،که می گرفت که در راه برگشت به خانه گم نشوی.

من که می دانم ما ، هرسه ، راه خانه را خوب بلد بودیم.

نه ! من خلبان این هواپیما نیستم.

من مسافری هستم سرش را به پنجره همیشه بسته هواپیما تکیه داده و آنچنان تاریکی مطلق بیرون را نگاه میکند که انگار چیزی درون اش یافته است.

و زمین ِ پیر که موهایش از برف سپید شده است هر لحظه و با سرعت به پنجره که مرد کنارش نشسته است نزدیک تر می شود .